W Tę Świętą Noc

Miasto leży w ciszy świateł Nikt już nie pyta o sens Szukają go na próżno w blasku i przepychu Lecz na końcu każdy zostaje sam A gdzieś w tę świętą noc Dotyka nas nagle nowe istnienie Nie jako król z wojskiem i koroną Lecz jako dziecko o cudzie jak my Ani purpury ani blasku ani szaty mocy Tylko miłość co w słomie się zaczęła Bóg staje się człowiekiem tej nocy Gdy niebo ku ziemi się pochyla Ani świątyni ani pałacu tylko plan I miłość której zamilknąć nie wolno Bóg staje się człowiekiem tak cicho tak jasno Wieczny objawia się nam A pośród najgłębszej ciemności Wieczność staje się naszym udziałem Dziecko spoczywa w słomie Bezbronne ciepłe i małe Pasterze klękają w ciszy Ich serca stają się jasne i czyste Żaden król tak łagodnie nie rządził Żadne słowo tak głęboko nie poruszyło W tym dziecku rozbłyska światło Które przemienia każdą noc Ani purpury ani blasku ani szaty mocy Tylko miłość co w słomie się zaczęła Bóg staje się człowiekiem tej nocy Gdy niebo ku ziemi się pochyla Ani świątyni ani pałacu tylko plan I miłość której zamilknąć nie wolno Bóg staje się człowiekiem tak cicho tak jasno Wieczny objawia się nam A pośród najgłębszej ciemności Wieczność staje się naszym udziałem Wracam do domu cichymi ulicami Miasto śpi pod kołdrą śniegu A we mnie brzmi dawna pieśń Którą teraz słyszę inaczej Żadna gwiazda nie gaśnie żadne serce nie pustoszeje Od chwili gdy się narodziłeś Noc straciła swój blask Bo ty jesteś światłem poranka Nie przez moc i nie przez spór Nie przez pychę i fałszywą pewność Lecz przez dziecko które niesie pokój Pokój co wchodzi głęboko w nasze serca Bóg staje się człowiekiem i wszystko drży Bo miłość sama tka życie Żaden blask świata żadna sława nie przetrwa Tylko światło co samo życie opisuje Bóg staje się człowiekiem tak czysto tak prawdziwie A niebo otwiera się nad nami I ten kto go widzi w świetle rozumie Przyszedł dla ciebie dla mnie dla każdego serca Hosanna królowi królów Pokój na ziemi gdzie mieszka jego światło Hosanna królowi królów Hosanna w noc która zrodziła światło